Ptaka tego spotykamy na wszystkich jeziorach i większych stawach. Najłatwiej go też obserwować ze wszystkich ptaków wodnych, gdyż większą część dnia spędza na otwartej wodzie. Poznać go łatwo po charakterystycznej niedużej głowie ozdobionej dwoma wyraźnymi czubami, przypominającymi z daleka sterczące uszy. Na wodzie pojawia się w marcu - odlatuje jesienią, w październiku lub listopadzie. Długość jego ciała dochodzi do 60 cm, samiec jest nieco większy od samicy.

Na ląd wychodzi bardzo rzadko. W razie niebezpieczeństwa ratuje się nurkowaniem. Nurkuje również (najczęściej na głębokości 1-4 m) w poszuki­waniu pożywienia, przebywając pod wodą 30-50 s. Najchętniej zjada ukleje i inne drobne ryby, nie gardzi jednak wodnymi owadami, drobnymi skoru­piakami i żabami.

Perkoz dwuczuby zakłada gniazdo wprost na wodzie, wśród trzcin lub w cichej zatoce jeziora, schronione wśród wodnej roślinności. Na pierwszy rzut oka gniazdo wygląda jak zbiorowisko przypadkowo naniesionych przez fale starych trzcin, łodyg i liści roślin. Na powierzchni tej „bezładnej masy" ptaki wydeptują niewielkie wgłębienie. Okres znoszenia jaj, w zależności od warunków klimatycznych, waha się od maja do lipca. Samica składa 3-6 jaj bezpośrednio na mokre podłoże gniazda. Po 25 dniach z jaj wykluwają się pisklęta, które zaczynają nurkować już po 6 tygodniach, jednak całkowicie samodzielne stają się dopiero w końcu lata.

Perkoz, jeśli go nie prześladujemy, podpływa do człowieka na odległość kilku metrów. Systematycznie płoszony, nie pozwala podpłynąć łodzią nawet na 50 m, znikając znienacka pod wodą.