Gryzonie te znane są przede wszystkim z ich cennego futerka. W XIX w. rozprzestrzenione były przede wszystkim w Ameryce Północnej, a liczba skórek eksportowanych przez same Stany Zjednoczone sięgała 10 min rocznie. W 1906 r. czeski książę Colleredo Mansfeld sprowadził piżmaki do dominium Dobrisz pod Pragą, zasiedlając pierwsze ich kolonie nad brzegiem dużego jeziora. Zwierzęta błyskawicznie zaaklimatyzowały się w całej Cze­chosłowacji, stając się już w trzy lata później gatunkiem nawet uciążliwym. Od tego czasu zaczęły rozprzestrzeniać się po całej, Europie Środkowej, również w Polsce.

Wielu wędkarzy myli piżmaki z innymi gryzoniami, które również mogą zamieszkiwać nad wodami. Typowym przykładem może być tu polnik ziemno-wodny, w wielu regionach zwany „szczurem wodnym". Piżmaki do­chodzą jednak do 60 cm długości, natomiast polniki osiągają niespełna 20 cm. Pysk piżmaka jest tępo ścięty, ogon spłaszczony na bokach, pokry­ty łuskami, z pomiędzy których wyrastają krótkie włosy. W pobliżu od­bytu znajduje się gruczoł wielkości małej gruszki, wydzielający oleistą ciecz o silnym zapachu. Krępe ciało pokrywa miękkie i lśniące futro, na grzbiecie szarobrązowe, czasem żółtawe u dołu, z czerwonawym nalotem. Piżmaki są z natury zwierzętami bardzo żywymi i - jak określają to niektórzy badacze - „nawet wesołymi". Trybem życia nieco przypominają bobry.

Budują zwykłe nory z kilkoma korytarzami podziemnymi, których ujścia znajdują się pod wodą. Czasem wznoszą naziemne „twierdze" z trzciny, turzycy czy sitowia, skrzętnie sklejane mułem. Wewnątrz znajduje się komo­ra o średnicy 60 cm. Żyją w zasadzie rodzinnie lub stadnie. O grożącym niebezpieczeństwie ostrzegają się wzajemnie uderzeniami muskularnego ogona o wodę. Stąd, szczególnie o zmroku, usłyszeć można nad wodą charakterystyczne plaśnięcia dochodzące z zakątków w trzcinie.

Jednym z najbardziej zawziętych wrogów piżmaków jest puchacz, który godzinami potrafi czatować z ukrycia na ofiary, by potem bezszelestnie zaatakować gryzonia. Samica rodzi w kilku miotach po 3-6 młodych, które przez kilka miesięcy pozostają z rodzicami.

Piżmaki są zwierzętami wyłącznie roślinożernymi. Budują liczne koryta­rze podziemne, bardzo często uszkadzają i osłabiają nabrzeża, co jest niebez­pieczne szczególnie w groblach na stawach.

Jeszcze większym szkodnikiem jest wspomniany już polnik ziemno-wod­ny, który potrafi mocno osłabić korzenie drzew. Nad wodą jego ulubionym pokarmem są łodygi trzciny, które zajada zresztą w bardzo oryginalny sposób. Otóż gryzoń ten z nadłamanych łodyg buduje istny stół jadalny o średnicy 20-30 cm. Tutaj też, w miękko wysłanym gnieździe, samica rodzi cztery razy do roku od 2 do 7 młodych.